Cierpienie

Wielki Piątek, 2004

Ruch nasz przeżywa wieloraki kryzys. U podstaw tego kryzysu leży także brak naszego pełnego zaufania do misji Jezusa, do roli Jego cierpienia i Jego śmierci w życiu świata. W konsekwencji nie dostrzegamy także wielkiej roli naszego cierpienia. Przyjmujemy je nie tyle jako plan Boży, ale raczej jako nasze nieszczęście.
Jako osoby należące w ruchu do bardzo cierpiących pragniemy sobie i innym przypomnieć, że misja Jezusa bez Piątku nie doszłaby do skutku. To właśnie tego dnia Jezus powiedział „Wykonało się”. Pragniemy też przypomnieć sobie słowa Matki Teresy, która wielokrotnie za Apostołem przekonywała, że w naszych ciałach dopełniamy to, czego nie dostaje cierpieniu Chrystusa i że cierpienie wspólnie przyjmowane i wspólnie znoszone jest radością. Radość tę daje Chrystus, którego spotykamy w cierpieniu.
Kierując się właśnie takim myśleniem deklarujemy dzisiaj, że nasze cierpienia fizyczne i duchowe:

• udział w terminalnej chorobie, szczególnie nieustanny ból
• starość ze wszystkimi jej ograniczeniami i upokorzeniami
• śmierć naszych bliskich
• przymusowe ubóstwo lub bezrobocie
• niepokój serca wynikający z braku możliwości zewnętrznego działania
• brak zgody w grupach i w ruchu
• niesłuszne oskarżenia przyjmujemy jako dar dla lepszej służby Biednym.

Pragniemy złączyć je z cierpieniem Jezusa i traktujemy je jako kontynuację naszej dotychczasowej pracy w ruchu „Maitri”. Uznajemy, że ten nasz dar dla Biednych jest naszym najwyższym darem niezbędnym do trwania i rozwoju ruchu dla biednych w Trzecim Świecie.